Na początku lat 90. w Hongkongu produkowano około 200 filmów rocznie. Dopiero szalony sukces branży filmowej pozwolił Wongowi na kontynuację mniej komercyjnego podejścia do kręcenia filmów. „Days of Being Wild” okazał się lokalną katastrofą kasową, ale uznanie krytyków zapewniło Wongowi status jednej z czołowych postaci tamtych czasów. Korzystając z dobrobytu gospodarczego ostatniej dekady ery kolonialnej, znalazł możliwości odkrywania i rozwijania swojego unikalnego podejścia do robienia filmów. Z pomocą operatora Christophera Doyle'a i dyrektora artystycznego Williama Changa Wong opracował unikalny język wizualny i estetykę. W filmach Wonga na pierwszym miejscu są obrazy; nawet dialogi i fragmentaryczne narracje sprawiają wrażenie migawek chwil.
Niezależnie od tego, czy akcja rozgrywa się na tle lat 60. XX wieku, współczesnego pejzażu miejskiego, czy też zapasów popcornu z czasów historycznych do kina, filmy Wonga mają tematykę uniwersalną. Nie potrzeba dużej wiedzy na temat kontekstu kulturowego i historycznego Hongkongu czy kultury chińskiej, aby je docenić. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku Popiołów czasu (1994). Ulubiona przez krytyków, była to kosztowna produkcja, której ukończenie zajęło dwa lata. Jest to subwersja klasycznego gatunku wuxia (sztuki walki). Zasadniczo chodzi o zapamiętywanie i zapominanie, czyli temat, który można zrozumieć niezależnie od pochodzenia kulturowego.
W połowie-90 Wong dał się poznać jako jeden z najlepszych twórców filmowych w regionie, a Chungking Express zdobył dla niego wszystkie najważniejsze wyróżnienia na ceremonii rozdania Nagród Filmowych w Hongkongu w 1995 r. Przemysł filmowy w mieście był nadal był to dobrze prosperujący i dochodowy biznes, ale było oczywiste, że Wong chciał większego areny. Podczas gdy John Woo rozpoczął już karierę w Hollywood, kręcąc filmy akcji, Wong zdobył nagrodę Fipresci na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Sztokholmie dla Chungking Express. Film zyskał także uznanie Quentina Tarantino, który podobno pociągnął za sznurki, aby zapewnić filmowi zagraniczną dystrybucję. Wyrobienie sobie sławy na arenie międzynarodowej było możliwe, a wyjazd do Hollywood nie był jedynym sposobem.
Happy Together przybyło tuż przed zakończeniem brytyjskiego panowania w Hongkongu, a miasto stało się centrum światowej uwagi. Film przypieczętował status gwiazdy Wonga, zdobywając go dla najlepszego reżysera na Festiwalu Filmowym w Cannes – będąc pierwszym Chińczykiem, który otrzymał tę nagrodę. Wczesne lata po przekazaniu miasta były w dużej mierze zamożne, jak gdyby niewiele w mieście się zmieniło, a w 2000 roku ukazał się In The Mood for Love, dramat romantyczny, którego akcja rozgrywa się w Hongkongu lat 60. XX wieku i jest powszechnie uznawany za najlepsze dzieło Wonga.
Nastrój miłości kończy się w 1966 r., przełomowym momencie wyznaczającym początek chińskiej rewolucji kulturalnej i rok przed wybuchem zamieszek w Hongkongu. W ostatniej scenie postać Tony’ego Leung Chiu-wai szepcze swoje sekrety do dziury w drzewie, wspominając minione lata. Oznacza koniec pewnej epoki i początek nieznanej przyszłości, co jest prawdziwe zarówno w filmie, jak i w przypadku twórczości filmowej Wonga i losów Hongkongu.
Popularne Tagi: Dostawa popcornu do kina, Chiny, dostawcy, producenci, fabryki, dostosowane, hurt, zakup, cena, wyprodukowane w Chinach
