Miedź ma dobrą przewodność cieplną, a naczynia miedziane są trwałe i piękne. Są one jednak również cięższe niż naczynia wykonane z innych materiałów, wymagają starannego czyszczenia w celu usunięcia toksycznych związków rdzy i nie nadają się do żywności o odczynie kwaśnym. Miedziana patelnia jest wyłożona cyną, aby zapobiec przebarwieniu lub zmianie smaku potraw. Blachę należy regularnie odnawiać i chronić przed przegrzaniem.
Żelazo rdzewieje łatwiej niż (ocynowana) miedź. Przybory kuchenne z żeliwa są mniej podatne na rdzewienie dzięki unikaniu szorowania ściernego i długotrwałemu moczeniu w wodzie w celu utworzenia warstwy przyprawowej. W przypadku niektórych żelaznych przyborów kuchennych szczególnym problemem jest woda, ponieważ trudno jest je odpowiednio wysuszyć. Zwłaszcza żelazne trzepaczki do jajek lub chłodziarki do lodów są trudne do wysuszenia, a jeśli później zmokną, późniejsza rdza może je szorstkować i potencjalnie całkowicie je zatkać. Przy przechowywaniu żelaznych przyborów przez długi czas van Rensselaer zaleca powlekanie ich niesolonym tłuszczem lub parafiną (ponieważ sól jest również związkiem jonowym).
Naczynia żelazne mają niewiele problemów z wysokimi temperaturami gotowania, stają się gładkie po dłuższym użytkowaniu, są łatwe do czyszczenia, trwałe i stosunkowo mocne (tj. nie pękają tak łatwo jak ceramika) i dobrze się przechowują. Jednak, jak wspomniano powyżej, są bardziej podatne na rdzę.
Jak to często bywa w gotowaniu, gliniane sztućce stają się kruche pod wpływem szybkich i dużych zmian temperatury, a szklane naczynia często zawierają ołów, który jest toksyczny. W rezultacie w niektórych krajach używanie tej glazurowanej ceramiki jest prawnie zabronione do gotowania, a nawet do przechowywania kwaśnej żywności, podkreśla Thompson. Van Rensselaer zaproponował w 1919 r., że test na ołów w ceramice polegał na pozostawieniu ubitego jajka w naczyniu na kilka minut, a następnie obserwowaniu, czy zmieniło kolor, co wskazywałoby na możliwą obecność ołowiu.
Oprócz kwestii związanych z szokiem termicznym, z naczyniami emaliowanymi należy obchodzić się z taką samą ostrożnością, jak z naczyniami szklanymi, ponieważ są one podatne na pękanie. Ale naczynia emaliowane są odporne na kwaśne pokarmy, trwałe i łatwe do czyszczenia. Nie można ich jednak używać z mocnymi zasadami.
Do gotowania i jedzenia można używać ceramiki, porcelany i naczyń ceramicznych, dzięki czemu oszczędzisz sobie kłopotów z czyszczeniem dwóch różnych zestawów przyborów. Są trwałe i (wskazuje van Rensselaer) „idealne do powolnego lub równomiernie podgrzewanego gotowania, takiego jak powolne pieczenie”. Jednak są one stosunkowo nieodpowiednie do gotowania przy użyciu bezpośredniego ciepła, takiego jak gotowanie z płomieniem.
Plastik można łatwo formować, formując w różne kształty, które można wykorzystać w urządzeniach kuchennych. Przezroczyste plastikowe miarki ułatwiają sprawdzenie poziomu składników niż szklane miarki i są lżejsze i mniej kruche. Plastikowe uchwyty zostały dodane do przyborów dla zwiększenia komfortu i przyczepności. Podczas gdy wiele tworzyw sztucznych odkształca się lub rozpada po podgrzaniu, kilka produktów silikonowych można stosować do przygotowywania potraw we wrzącej wodzie lub w piekarniku. Na patelniach można stosować nieprzywierające powłoki z tworzywa sztucznego; nowsze powłoki unikają problemu pękania plastiku pod wpływem intensywnego ciepła.